ŞİİR ADINA HERŞEY BURADA

27 Mayıs / Samed Vurgun un Vefatı

Sosyal Medyada Paylaş:

21 Mart 1906-27 Mayıs 1956. Kazak bölgesindeki Salihli kentinde doğdu. Asıl adı Samed Yusufoğlu Vekilov’dur. İlköğrenimini doğduğu kentte tamamladı.

 

Tanınmış şairler, eğitimciler, askerler, hekimler çıkarmış Vekilağalılar soyundan gelen Samed Vurgun 6 yaşlarındayken annesinin ölmesi üzerine ninesinin yanında büyüdü.

 

1918’de dönemin bilinen eğitimcilerinden Feridun Bey tarafından Kazak’ta kurulan iyi bir okulda eğitimini sürdürdü. Bu dönemde Puşkin, Lermontov gibi Rus edebiyatının önde gelen yazarları öğrenme fırsatı buldu. Aynı zamanda Tevfik Fikret, Namık Kemal’i inceledi.

 

Yaklaşık 1922’de ilk şiirleri yayınlanmaya başladı. Ancak adını ilk duyurduğu şiiri »Civanlara Hitap« 1925 yılında geniş çevrelere ulaştı. Sonraki yıllarda bölgedeki birçok gazete ve dergide yazıları, şiirleri yeraldı. Bu dönemde »Vurgun« adını kullanmaya başladı.

 

1929 yılında Moskova Üniversitesi Edebiyat Fakültesine girdi. Özelikle 1930-40 yılları arasında edebiyat çevrelerinde tanınan biri haline geldi. Bu dönemde yazdığı, lirik ve politik şiirlerin yeraldığı »Şairin Andı« ilk kitabı yayınlandı.

 

1937’den sonra kendi kitapları yanında Rus edebiyatından Arap edebiyatına dek geniş bir alanda çeviriler yapmaya yöneldi. Bu dönemde yazdığı Molla Penah Vakıf’ın yaşamını konu alan »Vakıf« adlı eseri 1941 yılında Stalin adına verilen ödülü aldı. Yine aynı dönemlerde Nizami Gencevi’nin »Leyla ile Mecnun« adlı eserini Azericeye çevirdi.

 

Ölümünden kısa bir süre önce «Azerbaycan’ın Halk Şairi« unvanı verildi.

 

Bakü’de öldü ve orada toprağa verildi.

 

Samed Vurgun’un düşünceleri, şiirleri, oyunları ve araştırmalarını içeren yaklaşık 50 kitabının yanında yüzlerce makalesi ve onlarca çeviri kitabı yayınlandı.

 

 

 

Dağlar

 

Önceleri çadır çadır

Çok gezmişim özüm dağlar

Kudretini sizden aldı

Benim sazım sözüm dağlar

 

Maral gezer asta asta

İnip gelir çeşme üste

Gözüm yolda gönlüm seste

Deyin nice dözüm dağlar

 

Her obanın bir yaylağı

Her yiğidin öz oylağı

Dolaylarda bahar çağı

Bir doyunca gezim dağlar

 

Kayaları baş başadır

Güneyleri temaşadır

Kısa ömrü çok yaşadır

Canım dağlar gözüm dağlar

 

Bir konuğum bu dünyada

Birgün ömrüm gider bada

Vurgun’u da salar yada

Düz ahitli bizim dağlar

 

 

Gözler

 

Yine kılıcını çekti üstüme

Kurbanı olduğum o ala gözler

Yine cellat olup durdu kastıma

Kalem kaş altında piyale gözler

 

Başımdan gitmişti sevdanın gamı

Hayalim gezerdi bütün alemi

Bu tutsak gönlümü deyin yene mi

Çektiniz sorguya suale gözler

 

Sevda yolcusuyum ezel yaşımdan

Gönlüm ayrı gezer can sırdaşımdan

Dağıdır huşumu alır başımdan

Süzülüp gidende hayale gözler

 

Gerdanın minedir boyun temaşa

Ay da haset çeker o kalem kaşa

Bir çift yıldız gibi verip baş başa

Yanıp şule salar cemale gözler

 

Kaynak : Ozanlar.biz

Sosyal Medyada Paylaş:

Şiirler Hiç Bitmesin İstiyorum

Leave a Reply

error: Content is protected !!