ŞİİRDE BULUŞMAK

Ahmet Ümit ’in O Dizeleri

Sosyal Medyada Paylaş:

Annem yeni gömlekler dikmişti bana

  kumaşa sinen kokusunu topladım

Bazen bir şiir kitabı okursun dilinde iki mısra takılır kalır. Unutsan unutamazsın, anlamına inmek istersin sana izin vermez inemezsin. O sende birşeyler çağırıştırır, hangi sözünün önüne koysan o dizeden başkası soyut kalır. Ahmet Ümit’in Sokağın Zulası şiir kitabını elime aldım. İçindekiler bölümünün ardındaki turuncu sayfaya dokunup açtım, okudum. Her bir başka şiiri okudukça dönüp bu iki dizeyi tekrar okudum

Annem yeni gömlekler dikmişti bana

  kumaşa sinen kokusunu topladım

Ahmet Ümit’in roman ağırlıkta yazılarının dışında kalan bu şiir kitabı ile üye olduğum Atatürk  Kitaplığı’nın raflarında karşılaştım. Bir akşam vaktinin sessizliğinde sayfalarını çevirdim, tek tek şairin kaleminden çıkmış bu kelimelerin şiir olmuş halini anlamaya çalışarak lakin hep bu iki dizeye dönme arzumu yenemeden tekrar tekrar okudum. Hiç bir düşüncemle alakalandırmadım, hiç bir sözünü üstümdeki duygularıma iliklemedim.

Kitabın kapağını kapattım ve arkasındaki şiirin şu  dizeleriyle kitabı raflarına iade edecektim.

Ne yana baksam karşımda bir anı,

Meğer İstanbul ne çok benziyormuş sana

*

Ama dayanamadım rafa bırakırken kitabı, o turuncu sayfadaki dizeleri tekrar okumadan :

Annem yeni gömlekler dikmişti bana

  kumaşa sinen kokusunu topladım

Zihnimin kumaşına sinmişti o dizeler. Annem evdeydi, gömleklerim askıdaydı sadece o koku…

 

Uğur Demiröz

Sosyal Medyada Paylaş:

Şiirler Hiç Bitmesin İstiyorum

Leave a Reply

error: Content is protected !!