ÜYELERİMİZDEN GELENLER

Asla

Sosyal Medyada Paylaş:

 

İnsan kaldım, ağlamaktan hiç utanmadım.
En büyük savaşım kendimle oldu, en çok kendimi yaraladım.
Öğrendikçe azaldım, azaldıkça yeniden var oldum.
Mevsimler gibi öldükçe yeniden yaşamayı öğrendi hayat ağacım.
Çiçekleri fark ettim, ezip geçemedim.
An için yarını öldüremedim, yarından korkarak da o anı.
Sevmeyi öğrendim karşılık beklemeden.
Kırmaksızın gitmeleri, yıkarak yıkılarak dökülmeleri…
Sonbaharda yapraklarını kaybeden ağaçlar gibi kaybettim dostlarımı.
Sebepsizce ve sessizce… donuk vedaları çok acımasızdı…
Çok şey öğrendim, sevgisizlikten yana.
Sevgiyi var edeni gördüm daha net çizgilerle bu yok oluşlarda.
Yağmurun ince bir dokunuşu çiçeğe, yaprağa, toprağa…
Velhasıl ölen insanlığı da gördüm var oluşu da.
Yalnızlık olsa da bunun adı, onuru sevdim.
Onursuzluğu, çıkarı, iki yüzlü dilsiz şeytanı ASLA!

Sosyal Medyada Paylaş:

Bir cevap yazın