EN GÜZEL ŞİİRLER

Denize Övgü Alvaro de Campos

Sosyal Medyada Paylaş:

Denize Övgü Alvaro de Camposimages

rıhtımda kimsesiz, yapayalnız, bu yaz sabahı

bakıyorum kumsalın kıyısından, bakıyorum belirsizliğe,

bakıyorum ve küçük, siyah parlak bir vapurun

yaklaştığını görmekten mutluluk duyuyorum.

uzakta, öyle açık seçik ve bildik ki kendince

ardında kendi dumanından bir bayrak bırakıyor havaya.

limana giriyor ve sabahı da birlikte getiriyor ve nehirde

denizcilere özgü bir canlanma başlıyor,

yelkenler açılıyor, çatanalar yaklaşıyor,

rıhtıma bağlı gemilerin gerisinde motorlar gidip geliyor

hafif bir rüzgar çıkıyor.

ama ruhumun gördüklerimle,

limana giren vapurla ilgisi yok.

çünkü o uzaklıkla, sabahla,

bu an’ın denizle kaynaşan özüyle,

içimde bir bulantı gibi kabaran tatlı hüzünle,

düşsel bir deniz tutmasının başlamasıyla birlikte.

 

ruhumun olanca özgürlüğüyle bakıyorum uzaktaki o vapura

ve yavaşça bir dümen dönmeye başlıyor içimde.

sabahları gözümün önünde kumsala doğru

yaklaşan gemiler varışların ve kalkışların

acı ve tatlı gizini birlikte getiriyor lar.

uzak rıhtımların ve başka zamanların, başka limanlardaki

benzer insanların anılarını getiriyorlar.

gemilerin bu gelişleri, bütün bu demir alışlar

ve bunu kendi kanımın akışında hissediyorum

bilinçdışı simgeler, korkunç doğaötesi imalar

bir zamanlar ben olan o insanı diriltmeye çalışıyorlar bende…

ah, bütün rıhtım taştan bir özlem kesiliyor

ve gemi rıhtımdan ayrılıp

gemiyle rıhtım arasında bir boşluk olduğu

birden ortaya çıkınca,

bilmem neden, yeni bir ürperti beliriyor içimde.

doğan günün çarptığı ilk cam gibi

kaygılarımın güneşinde ışıyan

karanlık duygularla yoğun bir sis,

ve bir başkasının anlaşılmaz bir biçimde

benim olan anıları içinde buluyorum kendimi.

 

ah, kim bilir, kim

bir zamanlar, daha ben ben olmadan önce, benim de

böyle bir limandan yola çıkıp çıkmadığımı, gün doğarken

güneşin eğik ışınları altında bir gemiyle

bir başka limandan ayrılıp ayrılmadığımı?

kim bilebilir, şimdi gördüğüm gibi

benim için vaktinden önce aydınlanmış,

tıpkı böyle, zaman’ın ve uzam’ın ötesinde,

yarı uyuyan koca bir kentin,

mantar gibi büyüyen felçli bir ticaret limanının

üç beş kişi toplanmış rıhtımını geride bırakıp bırakmadığımı?

 

evet, bir rıhtım, somutlaşmış bir rıhtım

gerçek, rıhtım gibi görünen, gerçekten bir rıhtım,

bilmeden örnek aldığımız o saltık rıhtım,

farkında olmadan düşleyip

gerçek bir su kıyısında gerçek taştan yaptığımız

kendi rıhtımlarımız

ve yapıldıktan sonra hemen

gerçek şeyler, ruhtan şeyler, taştan ve ruhtan varlıklar

diye anılırlar kökten duygularımızın belli anılarında,

dış dünyada sanki bir kapı açılır da,

hiç br şey değişmeden

her şeyin bambaşka olduğu zaman.

 

ah, ulusgemilerle ayrıldığımız o büyük rıhtım!

o büyük ilk rıhtım, ölümsüz ve kutsal’

hangi limandan? hangi sularda? ve neden bunları düşünüyorum ben?

öbür rıhtımlar gibi, ama bir ve tek o büyük rıhtım.

onlar gibi şafağın sessizliğinin sabahları,

vinçlerin gıcırtısı, yük trenlernin

fabrika bacalarından tüten

ve karanlık suların üzerinden geçen bir bulut gölgesi gibi

parlayan kömür tozlarının kararttığı tabanı gizleyen

kara bulut altında varışlarıyla patlayan.

ah, sessizlik ve kaygıların renklendirdiği saatlerde

nasıl bir giz ve anlamın özü gerili durur

kutsal açıklanışını bulan esrikliğinde

herhangi bir rıhtımdan o rıhtıma köprü kurmayan!

 

uyuyan sularda kara kara yansıyan rıhtım,

gemilerdeki koşuşma,

ah, gemiye binen yolcuların huzursuz ruhları,

gelip geçen ve onlarla hiçbir şeyin sürmediği simgesel kalabalık,

çünkü gemi limana girdiğinde,

gemide her zaman değişen bir şey vardır.

 

ey sürekli kaçışlar, ayrılışlar ve esriklği değişikliğin!

denizcilerin ve seferlerin ölümsüz ruhu!

sularda yavaşça yansıyan tekneler

gemi limandan ayrılırken!

hayatın ruhu gibi yüzmek, ses gibi ayrılmak,

o anı titreyerek yaşamak üzerinde ölümsüz suların

daha dolaysız günlere uyanmak avrupa’daki günlerden,

gizemli limanlar görmek denizlerin yalnızlığında,

uzak burunları dönüp birden sınırsız manzaralardan

sayısız şaşkın tepelere ulaşmak…

 

ah, o uzak kıyılar, uzaktan görünen rıhtımlar,

sonra yaklaşan kıyılar, yakından görünen rıhtımlar.

her ayrılışın ve her varışın gizi,

denizcinin yaşadığı her saatte biraz daha çok duyduğu

o hüzünlü kararsızlığı ve anlaşılmazlığı

bu olanaksız evrenin!

uzak adaların nice engin denizlerinden geçerken

geride bıraktığımız o uzak adaların kıyılarında,

gemi yaklaştıkça evleri ve insanları büyüyüp

belirginleşen o limanlarda

boğazımıza takılan o saçma hıçkırık.

ah, o sabah serinlği limana varıldığında

ve o sabah solgunluğu yola çıkarken

barsaklarımızı buran

ve korkuya benzer belirsiz bir duygu

uzaklaşmanın ve ayrılmanın atadan kalma korkusu,

yeni bir şeylerle karşılaşmanın o atadan kalma anlaşılmaz korkusu

 

hani tüylerimizi ürpertir ve bize acı çektirir

ve bütün tedirgin gövdemiz

ruhumuzmuş gibi,

bütün bunları, başka bir şeymiş gibi, hissetmek için anlaşılmaz bir istek duyar:

herhangi bir şeye bir özlem

şaşkın bir yakınlık, kim bilr hangi belirsiz yurda?

hangi kıyıya? hangi gemiye? hangi rıhtıma?

o kadar ki, bu düşünce midemizi bulandırır

ve yalnız büyük bir boşluk bırakır içimizde,

denizde geçen zamanın boş doygunluğu,

bıkkınlık ya da acı gibi belirsiz bir tedirginlik

insan bir bilebilse bunun ne olduğunu…

 

gene de biraz serin bu yaz sabahı.

gecenin uyuşukluğu hala sürüyor çıkan meltemde.

yavaş yavaş hızlanıyor içimdeki volan.

ve gemi, ben uzaktan yaklaştığını gördüğüm için değil,

girmesi gerektiği içn giriyor limana.

 

imgelemimde şimdiden yakın ve görünebiliyor

boydan boya, lombarlarının bütün çizgileriyle.

ve her yanım titremeye başlıyor, bütün gövdem ve derim,

hiçbir gemiden çıkmayan ve içimdeki bir sesin

bugün rıhtımda kendisini beklememi söylediği o yaratık yüzünden.

kıyıya yaklaşan gemiler,

limandan ayrılan gemiler,

uzaktan geçen gemiler,

(sanki kimsesiz bir kıyıdan seyrediyorum onları)

bütün bu nerdeyse soyut gemiler seyir halindeyken,

gidip gelen gemiler değil de,

başka şeylermiş gibi duygulandırıyor beni.

ve bu gemiler, yakından baktığınızda, o yüksek demir duvarlar,

içerden, kamaralara, salonlara, özel odalara bakarken,

uçları göğe doğru yükselen direkleri seyredip

halatların arasında sıçrarken, daracık merdivenlerden inerken

denizle karışık o yağlı madeni kokuyu solumak

yakından baktığınızda, hem başka, hem de aynıdır gemiler,

aynı özlemi, aynı susuzluğu duyururlar size, ama başka bir biçimde.

 

bütün bu denizcilik hayatı, denizcilikle lgili her şey!

kanıma girer denizin bütün bu ince ayartıcılığı

ve düşünü kurarım o anlatılmaz yolculukların.

ah o uzak kıyılar ufukta alçalan!

ah o burunlar, adalar, o kumsal kıyılar!

denize özgü o yalnızlıklar, hani bazen pasifik’e nasılsa okuldan kalma bir bilgiyle

bunun en büyük okyanus olduğu düşüncesi sinirlerimizi bozar.

 

ve dünya da, her şeyin tadı da kupkuru bir çöle döner içimizde!

atlas okyanusu’nun daha insanca, daha yumuşak uzanışı!

denizlerin en gizemlisi,hind okyanusu`!

ey tatlı akdeniz, kıyı bahçelerindeki beyaz heykellerin

geniş caddelerine vuran dalgaları seyrettiği gizemsiz, bildik deniz!

bütün denizler, boğazlar, koylar, körfezler,

bağrıma basmak isterdim hepinizi, kollarıma almak ve ölmek!

 

ve siz, denizle ilgili her şey, düşlerimin eski oyuncakları!

bir düzen verin iç hayatıma benden habersiz!

omurgalar, serenler ve yelkenler, dümenler ve halatlar,

bacalar, pervaneler, flamalar ve gabya yelkenleri,

dümen yelkesi ipleri, lombar ağızları, supaplar, yağ karterleri,

yığın yığın, dağ gibi dökülüyor içimden, kapağı açılan

bir dolabın içindeki nasıl dağılırsa yere!

azgın arsızlığımın yağması olun siz,

imgelem ağacımın meyveleri olun,

şarkılarımın konusu, aklımın damarlarının kanı.

sizin güzelliğinizin bağlarıyla bağlanayım dışımdaki dünyaya

metforlar, imgeler, edebiyatla donatın beni

çünkü, gerçekte, tam anlamıyla

omurgası rüzgarda bir gemi benim duyarlığım,

imgelemim yarı batık bir demir,

tedirginliğim kırık bir kürek

ve kıyıda kuruyan bir ağ sinirlerimin dokusu!

 

rastgele br siren sesi duyuluyor nehirden, tek bir siren,

birden temelinden sarsılıyor ruhum

ve giderek hızlanıyor içimdeki volan.

 

ah, gemiler, yolculuklar bilinmeyen ülkesine,

falanca gemicinin, o eski dostun!

az şey mi burada bizimle dolaşmış birinin

pasifikte bir adanın açıklarında boğularak öldüğünü bilmek!

onunla dostluk eden bizler, haklı bir gururla

ve belirsiz bir inançla, anlatacağız herkese

daha derin bir anlamı olduğunu bütün bunların

bulunduğu geminin kaybolmasından

ve ciğerleri su aldığı için boğulmasından!

 

ah vapurlar, şilepler ve yelkenli gemiler!

yazık ki sayıları denizlerde giderek azalan yelkenliler!

ben ki, çağdaş uygarlığa tutkunum ve bütün ruhumla bağlıyım makinalara,

ben mühendis, ben uygar ben ki yabancı ülkelerde okudum,

yelkenli ve ahşap gemilerden başka gemi görmek istemiyorum bir daha

ve tanımak istemiyorum eski denzcilerin hayatından başka bir hayat!

çünkü salt uzaklıktır eski denizler

güncelliğin yükünden kurtulmuş salt uzaklık!

ve ah, nasıl o daha güzel hayatı hatırlatıyor bana burada her şey,

daha yavaş yol alındığı için daha engin olan bu denizler.

daha az bilgimiz olduğu için daha da gizemliler.

 

uzaktaki her vapur bir yelkenlidir yakından

şimdi uzakta görünen her gemi, yakından görünen bir gemidir geçmişte.

ufuktaki geminin tüm görünmeyen denizcileri

görünen denizcileridir geçmişteki yelkenlilerin

geçmişte yavaş giden yelkenlilerin tehlikeli yolculuklarının,

yelkenli ve ahşap gemilerin aylarca süren

 

Alvaro de Campos

Fernando Pessoa

****************************************************************************************************************************************************************

Edebiyat dünyasının en renkli, en özgün yazarlarından biridir, hiç kuşkusuz, Portekizli şair Fernando Pessoa.

 

Portekiz dilinde adı kişi anlamına gelen “Pessoa”, tek kişilik bir şair hayatı ile yetinmeyerek, heteronym dediği her birini özel bir biyografi, hayat felsefesi, inanç, politik görüş, estetik bakış ile donattığı yetmişi aşkın kişi yaratmış, ve arkasında bir sandık dolusu eser bırakmıştır.

 

Pessoa’nın kendi deyimi “heteronym” çoklu kimlik anlamına gelmekte. Heteronym kavramını pseudonym (müstear ad, takma ad. mahlas) ayıran fark psudonym yazarın arkasına gizlendiği bir kişi olmasına karşın Pessoa’ya özgü bir terim olan heteronym’de yazarın kendine şaşırtıcı, dört başı mamur yaşamlar yaratmış olmasıdır..

 

Fernando Pessoa kendinden bağımsız olarak hareket eden kendi yetenekleri, kendilerine özgü dünya görüşleri ve kendilerine ait edebi tarzları ile Alberto Caeiro, Alvaro de Campos, Ricardo Reis ve bir de yarıheteronym dediği düzyazışiir ile yazan Bernardo Soares isimli şairi şiir dünyasına katmıştır. Birbirlerinden bağımsız tarzda eserler veren bu şairler Pessoa’nın aracılığı olmadan birbirleri ile yarışır, zıtlaşır, tartışmalara girerler. Pessoa Bir keresinde Alvaro de Campos ile Alberto Caeiro kavgaya tutuşunca gerçek gözyaşarı döktüğünü söyler.

 

Pessoa içindeki kalabalığı bir şiirinde şöyle anlatır :

 

Sayısız insan yaşar içimizde,

hissetsem de düşünsem de bilemem

kim düşünür içimde kim hisseder.

Düşünceler ya da hisler için

yalnızca sahneyim ben.

 

Ruhsa, birden fazla var bende.

Ben’se benden daha fazlası.

Herkes kayıtsız oysa

yaşadığım hayata:

Susturuyorum onları,

kendim konuşurken.

 

Hislerim, hissetmediklerim

onlardan doğup da birbiriyle

çelişenler. Farkına varmıyorum

hiçbir şeyin yalnızca yaşıyorum ben,

olmak istediğime kimsenin bir sözü yok.

 

1988 yılında Lizbon’da doğan Pessoa ilk şiirini yedi yaşında iken annesi için yazmış.

 

“sevgili anneme,

buradayım

doğduğum topraklarda

ne kadar sevsem de onu

ondan daha çok seviyorum seni.”

 

Beş yaşında babasını kaybettikten sonra annesi yeniden bir Portekiz konsolosu ile evlenir ve çift çocuklarıyla birlikte Güney Afrika’ya Durban!a taşınırlar. Orada İngilizce eğitim gören Pessoa 1905 te Portekiz’e geri döner. Üniversiteye kaydolur ama bir süre sonra üniversite eğitiminden vazgeçer. Akraba yanlarında, kiralık evlerde tercümeler yaparak zar zor hayatını kazanır. Eleştiriler yazar. Gazete çıkarır ama başarılı olamaz. 1912 de şiir yazmaya başlar.

 

1914 yılında muhteşem bir gece yüksek bir masanın önünde ayakta durur ve önüne çektiği kağıda durmaksızın otuz tane şiiri ard arda yazar. “Ustam dediği” Alberto Caeiro heteronym’i doğmuştur. Ardında bir tomar kağıt daha alır ve trans içinde yazmaya devam eder, doğa aşığı yaşam dolu serseri Alvaro de Campos satırların arasında dünyaya gelir. Sonra da kralcı sürgün, münzevi Ricardo Reis.

 

Alberto Caeiro Lizbon dışında yaşayan bir çobandır. Caeiro adını Pessoa’nın erken kaybettiği dostu Mario de SaCarneiro’dan almıştır. Carneiro Portekizce’de “koyun anlamına” gelir. Şehirlere, kalabalıklara girmeyen, doğanın bağrında barış içinde çıplak ayak yaşayan bir şairdir. Caeiro Pessoa’nın olamadığı herşeydir. Sadedir, bilgedir, doğayla bütünleşen bir pagan şairdir. Masum bir “koyun çobanıdır” Caiero.

 

Sürüler güttüğüm hiç olmadı

Yine de gütmüş gibiyim onları,

Bir çoban gibidir ruhum,

Bilir rüzgarı ve güneşi

ve gider ardı sıra, seyrederek hem,

elinden tutup ta mevsimlerin

 

Caiero nesneleri tanımlamak istemez. Onun için taş sadece taş, çiçek sadece çiçektir. Nesneler arasında ilişki de kurmaz, artlarında gizem aramaz. Kelimelerin nesneler olmadığını ancak nesneler ile köprü kurduğunu anlatır. Şiirlerinde saf yalınlık vardır.

 

Görüyorum yok doğa

Hiç var olmadı.

Dağlar, vadiler, ovalar var;

ırmaklar, taşlar var, ama bir bütün yok her şeyin var olduğu.

Şöyle sahici, gerçek bir bütünlük

hastalığıdır düşüncelerimizin.

 

Doğa bütünü olmayan bir parçadır.

İşte budur onların anlatıp durduğu gizem.

 

Pessoa Caero’nun sadeliğine tezat olarak Ricardo Reis’i meydana çıkarır . Reis mutluluğu amaç edinen Epikürcü tanrıtanımaz bir şairdir. Bir münzevidir. Metafizik ve neoklasik odlar yazar. Cizvit papazları tarafından eğitlimiştir. Doktor olan Reis monarşi yanlısı olduğu için Brezilya’ya sürgüne gönderilmiştir.

 

Kardeşliği Epikuros’un

Sevmenin ve anlamanın onu,

Ondan çok birbiriyle anlaşan bizler,

Öğrenelim nasıl yaşanacağını yaşamı

Huzurlu satranç oyuncuların

Şu anlatılan öykülerinden.

 

Hikayeye göre İran’da bir kent kuşatılmıştır. Satranç oynayan iki oyuncu etrafın yakılıp yıkılmasına aldırmadan oyunlarına devam etmektedir. Askerler oyuncuların satranç oynadıkları yere dalıp oyunculardan birinin kafasını uçurduklarında diğer oyuncu yalnızca bir sonraki hamleyi düşünmektedir. Reis şiirine bu olayı bir pasifistin “fildişi kuleye kaçışı” olarak mı koymuştur. Octavia Paz Pessoa çalışmasında Reis’in “senin işin savaş değil şiirdir, şiirini sürdür” demek istediğini belirtiyor.

 

Heteronym’lerin üçüncü şairi Campos doğa aşığı, çoşku ile yaşayan dünyayı dolaşan bir denizci, hem kadınlarla hem erkeklerle birlikte olmuş kural tanımaz bir biri. Walt Whitman tarzı panteizmi makinaları da kapsayan şiirler yazmıştır. Caeiro çocukların ve hayvanların “zamansız şimdisi” nde yaşıyorsa Campos deli doludur ve anlarda yaşar. Caiero Pesso’nın olamıyacağı bir insandır Campos ise olmadığı yersiz yurtsuz serseridir.

 

Campos

 

Her yanıyla hissetmek herşeyi

Her şeyi yaşamak her yanıyla

Aynı anda her zaman aynı şey olmak mümkündür

Bütün zamanlarda farkında olmak tüm insanlık olduğunun

Parçalanmış, denetimsiz, bütüncül, ve aldırışsız bir anda

 

Ya da Campos’un başkaldıran yanını yansıtan şu dizelerine bakalım :

 

Yakınlık duyuyorum bütün bu insanlara

bunu hak etmemiş olsalar bile

Evet ben bir serserinin ve yılışık dilencinin biriyim (…)

Serseri ve dilenci olmak sadece serseri ve dilenci olmak değildir.

toplum düzeninin dışında kalmaktır.

Savcı, sağlam bir iş sahibi ve hayat kadını olmamak,

Yani, kısa ve iyi, bir sebep için gözyaşları döküp,

Kendilerini harflerle tıkabasa dolduran,

arta kalan bir akılları olduğu için

toplumsal hayata karşı ayaklanan,

Romancının toplumsal bireyi gibi değil

 

Paz şöyle der : “Pessoa bütün yaşamını Hakikat’ı aramakla geçirdi. Bu arayış onu bütün bir batıni disiplinler ve gizli bilimler pratiğine götürdü. Yıldızlara gelince, Pessoa bir doymak bilmez fal bakıcısıydı Arkadaşları, aile üyeleri, tarihi ve kültürel figürler ve kendisi için yüzlerce yıldız falı açmıştı. Daha önemlisi mistisizm üzerine, Kabala, GülHaçlar ve Masonluk gibi Hermetik gelenekler üzerine teosofi, simya, nümeroloji, büyü ve ispiritizma üzerine onlarca kitap okumuş ve yüzlerce sayfa yazı yazmıştı.”

 

Pessoa’nın yarattığı yetmişi aşkın kişilik arasında en önemli kişilerden biri olan Bernardo Soares ise bir yarıhetoronym olarak karşımıza çıkıyor. Pessoa’ya en yakın duran odur. Bir muhasebecidir ve düzyazı – şiirler yazar. Harikulade eseri Huzursuzluklar Kitabı Montaigne ’in denemeleri ile kıyaslanmaktadır. Bu düzyazı örneklerinde Pessoa “Ben kimim? Neden yazıyorum? Bütün bunların anlamı ne? “ sorularına cevaplar arar.

 

Pessoa için Bütün bu heteronymlerin bedeli ağırdır. “İçimde çeşitli kişilikler yarattım. Rüyalarımın her birinde rüya görmeye başladığım an, hemen başka bir kişi halinde ete kemiğe bürünüyor. Sonra rüyayı gören o oluyor, ben değil.

 

Yaratmak için yok ettim kendimi. Çeşitli oyuncuların çeşitli oyunlarını sergiledikleri boş sahneyim ben.”

 

19 Ekim 2005

 

Kaynaklar : Fernando Pessoa – Yüzyılın Yalnızı – Adnan Özer – Rüstem Arslan

Fernando Pessoa ve Şürekası

Fernado Pessoa – Kendisine Yabancı – Octavio Paz

Değişik internet sitelerinden alınan bilgiler

 Alıntı : http://dipnotkitap.net/SIIR/SAIRLER/Pessoa.htm

************************************************************************************************************************************************************************

Fernando Pessoa (13 Haziran 1888 – 30 Kasım 1935) Portekizli şair, ressam.

Lizbon’da doğdu. Beş yaşındayken, müzik eleştirmeni olan babasını kaybetti. Annesi, Portekiz’in Durban konsolosuyla yeniden evlenince yerleştikleri Güney Afrika’da (1896) tam bir İngiliz eğitimi gördü. 1905’te geri döndüğü Lizbon’da yaşamının sonuna kadar kaldı. Geçimini, İngilizce ve Fransızca iş mektupları yazarak kazandı ve yalnız yaşadı.

Portekiz modernizminin öncülerinden olan Pessoa, Milton, Shelley, Keats, Poe, Byron, Whitman, Shakespeare, Baudelaire’den etkilenmiş ve ilk şiirlerini, İngilizce olarak, 1905-1908 yılları arasında yazmıştır. 1912’de, ilk şiirlerini “Portekiz ‘Rönesans’ ” hareketinin yayın organı A Aguia dergisinde yayımladığında, simgeci şiirin ve “saudosismo”nun (geçmişe özlem) etkisi altındaydı. Aynı yıllarda, düzyazı metinler (Fausto, Epithalamium, O Marinheiro, Na Floresta do Alheamento, vd.), eleştiri ve denemeler yazdı. 1913’te, fütürist harekette yer aldı ve Sá-Carneiro ile birlikte Portekiz öncü edebiyatını başlatarak, “paulismo” akımını yarattı. 1914 yılında, her şeyi, olabilecek bütün tarzlarda hissetmek için, kendi içinde gücül olarak bulunan farklı yazar kimliklerini aralarında diyaloğa sokarak, onlara yazı aracılığıyla kurmaca bir gerçeklik kazandırdı. Pessoa’nın farklı yazar kimliklerinin yansıması olan bu kökteş şair ve yazarlar Alberto Caeiro, Alvaro de Campos, Ricardo Reis, Bernardo Soares ve Fernando Pessoa’nın kendisidir. Pessoa’nın kendi şiirleri ve kökteş şairleri aracılığıyla yarattığı şiirler Orpheu, Portugal Futurista, Contemporanea, Atena gibi ancak birkaç sayı çıkan dergilerde yayımlandı. “Vatanım Portekiz dilidir” diyen Pessoa ölümünden bir yıl önce, Portekiz tarihinin okültist ve simgeci bir yorumu olan “Mensagem” adlı şiiri yazdı ve Ulusal Propaganda Sekreterliği’nin açtığı yarışmada ödül aldı.

Fernando Pessoa 30 Kasım 1935’te, 47 yaşında, Lizbon’da karaciğer hastalığından öldüğünde pek az tanınıyordu. Sağlığında yayımlanan dört kitabından üçü İngilizce’dir: 35 Sonnets (1918), English Poems I-II ve English Poems III (1921). Portekizce kitap olarak yayımlanan tek eseri Mensagem’dir (1934). Dergilerde kalmış birçok şiir, deneme vb. yazıları vardır. Ardında bıraktığı elyazması fragman sayısı 25-27 bin arasındadır.

Bütün eserleri 1942’de yayımlanmaya başlanmış ve 26 cilde ulaşmıştır.

Denize Övgü Alvaro de Campos

Alıntı : http://tr.wikipedia.org/wiki/Fernando_Pessoa

Sosyal Medyada Paylaş:

Şiirler Hiç Bitmesin İstiyorum

Leave a Reply

error: Content is protected !!