ŞİİR ADINA HERŞEY BURADA

Şiir Dünyası

Sosyal Medyada Paylaş:

BİR DÜNYA KURMUŞUZ BİZ! ORADA YAŞIYORUZ, ORADA YAŞLANIYORUZ, VE ORADA HİÇ ÖLMEYECEĞİZ…

İşte bu bizim dünyamız, adı şiir dünyası…

İşte sen tam burdasın! Dünyamın merkezinde.. Öfkemde, hüznümde, gururumda, yüzsüzlüğümde, sevincimde ve türlü sergüzeştler içerisinde.. Bana tüm duyguları yaşatan tek bedensin sen! Belkide çocukluğumdan beridir, şiiri sevmeme tek nedensin sen! Seni ilk gördüğümde sana kendimi bu denli yakın hissetmemi anlıyorum şimdi! O anda da, sende kendimden birşeyler bulabileceğimi hissetmiştim, ama bu kadar çok ben olabileceğini ben bile tahmin edemezdim! Ruh eşi derler ya hani, belkide ruhlarımıza kıyılmış bir nikah vardı, arş-ı alemde, nikah cüzdanımız kayıp olduğu için bizde kaybetmiştik birbirimizi yeryüzünde. Belkide ruhlarımız aşık olmuşlardı birbirlerine, dünya ya inmeden önce!

Öyle ya!
Görmeden, duymadan, dokunmadan, öpüp koklamadan, nasıl hasret kalınır ki, birine..

Ne diyordum, neydi mesele? Tamam hatırladım, sen dünyamın merkezi oldun benim. Önce bir öfke ile sana yöneldim. (ağzının payını vermekti niyetim.) sonra sana hayran oldu giderek kalbim. Haranlığımı kat ve kat arttırdı şiir saçan yüreğin. Adına yüklediğim anlam gibi, sen bana haktan bir hediye olarak gönderildin en umutsuz anlarımda!

Ve bir dünya kurduk kendi aramızda! İşte orda ben varım..
İşte orda sen varsın.. Şiir var! İşte orda birtek biz varız!

Orası bizim şiir dünyamız!

— 2. BÖLÜM —

Ben bir damla yağmur dilenirdim oysa, her gece şiir dolu yüreğinden…

Az önce göğsündeydi başım, şiir dolu yüreğinin atışı, her bir atışı farklı bir ahenkle uyutuyodu beni.. Hala başımda sıcaklığın..
Sevgilim bu dünya bizim, burda kimse bulamaz bizi, iyiki diyorum, iyiki dün gece burda kalmaya karar vermişim.. Öyle güzeldi ki göğsünde sabahlamak, ilk defa bu kadar huzur dolu uyandı gözlerim…
Biliyorum sen yine saçımı okşadın gece boyunce benim.. Şiire kokan ellerinle.. O elleri bir ömür boyu koklayabilirim.. Sakın bizi bırakma sevgilim, şiir ve ben, sen olmaz isen, yarım kalırız.. Benim saçlarım, şiirin mısraları, parmak uçlarına muhtacız..
Sevgilim başucumda uyuyakalmışsın, elinde kalemin mürekkebi hala ıslak! Ne de güzel bir uyku halindesin, nur bakışlım, şimdi seni yüreğinden öpüyorum ve hep öpeceğim.. Ne olur bana o kalemini bir daha batırma! Çok kırılıyorum, sen öyle sivri dilli şiirler yazınca…
Şimdi seni şiir kokan ellerinden, ve nur saçan gözlerinden öpüyorum sevgilim… Uyanınca yorgun olmazsan yazarsın yine bana, fazla uyuma aç kalırım sonra… Şiirde küser bana doyamıyınca sana.. Bizi yine birleştir, o eşsiz parmak uçlarınla..
Bugünü unutma, bugün bu dünya resmen bizim! Şiirden bir ev buldum iki odalı, yeter bize, tek oda da olsa yeter, öyle değilmi? Ve artık burdayız… Burdayım sevgilim ve sana yazıyorum..
Bir gün olurda kalemim kırılırsa eğer, hayat beni alrsa kara toprağa, ne olur gel, baş ucuma, o ilk günümde, beni tamamen alıp götürmeden önce hünkerle nekir.. Çünkü bana çok kızacaklar biliyorum, bense belki bir ihtimal ikna olurlar diye onlara seni göstereceğim, belki sana nasıl baktığımı, belki bana nasıl baktığını gördüklerin de beni anlarlar…
Beni anlarlar ve bu aşkın ne kadar masum bir şiir aşkı olduğunu görürler…
Bak söz ver beni ilk günümde yalnız bırakma! Herkes gittiğinde sen gel başucuma… Bende geleceğim, sen gidersen, söz veriyorum…
Seni çok seviyorum…

— 3. BÖLÜM —

Biliyorum bütün suç benim! Bu dünyayı kuran bendim… Seni yazan bendim şiirim… Suçlu benim… Seni böyle bir çıkmaza ben getirdim… Ellerini tutmaya çalşırken seni kör bir kuyuya düşürdüm… Haklısın ne diyeyim… Şimdi nasıl başladımsa öyle biteceğim, ne nasıl geldimse öyle gideceğim… Gitmeliyim… Biliyorum artık eskisi gibi olmayacak yüreğim, sabah uyandığımda koca bir boşluk olacak yerin… Tadım tuzum kalmayacak yine, elim kaleme gidecek tutacağım kendimi… Yazmamaya direneceğim, söz nur bakışlım… Kurtulacağız, çıkacağız bu kör kuyudan… Belki beni ne hale getirdin eskisi gibi değilim üstüm başım kir oldu diyeceksin giderken… Herşeye razı olup susacağım, sen bana kızarken… Ama ben, ben bilmiyodum, senin beni tuttuğunu düşerken… Kendi halimle yaşıyordum, senden habersiz yazıyordum seni ben… Sen neden gördün, neden tuttun ellerimden… Bıraksaydın düşseydim bu hayat denen şeyden! Neden tuttunda yüreğimin herşeyi oldun ki, sen!
İşte bu yüzden yarın çok zor geçecek, ama bitecek bu çilen!
Ne olur kızma, kırılma ve iyi hatırla beni sen… Ve uyu artık, ve yazma artık beni, sen yazdıkça daha çok ölüyorum bu vicdan azabından ben!
Anlatamam içimde acıyan en büyük yaramsın sen… Yarın ilk işimde bir merhem bulup kurutmak olacak o yarayı… Çünkü o kanadıkça senide kanatmak istemiyorum artık ben…
Onun için gidiyorum bu dünyadan ben!
Mutlu ol, çünkü mutlu olmayı en çok hakedensin sen!
Seni çok seven, gülün… yar delim…

 

Düş Evi Perisi ( Yazının alıntı Yapıldığı Link )

Sosyal Medyada Paylaş:

Şiirler Hiç Bitmesin İstiyorum

Bir cevap yazın

error: Content is protected !!