• ÜYELERİMİZDEN GELENLER

    GÜNLERİN AVUNTUSUZ VE BUZUL KİMSESİZLİĞİ:

    Sokaklarında sayısız çocuğun üşüdüğü bir ülkede sahi sizler, sıcak evlerinizde hala ısınıyor musunuz?.. I Şimdi yüreğimde bir otogar yorgunluğu… gidenler, gelenler, yitirdiklerini arayanlar ve unutmak isteyen, unutulmuş, unutulanlar … heba edilmiş, terk edilmişler, kimsesizler, üşümüşler, yenilmiş ve gecikmişler… Bense buruşmuş bir fotoğraftan sızan unutulmuş bir kederin suretiyim… acının ana vatanında yaralı bir umudun dikiş izleriyim… Ve kimliksiz bir aşkın faili meçhul cinayetiyim… II Dipsiz bir intikam kadar derindim… yorgun bir çınar gibi içimde sakladım fırtınalarımı… Yeni voltalar biriktirdim hapishane avlusu belleğimde… avuçlarımda günlerin avuntusuz ve buzul kimsesizliği… ’Ölür yaşadığını herkes’ bense apansız çekilen tetiğe yaşadım.. III Bu kentin çocukları, her fırtınadan artakalan… ve suskun gecelere düşen bir çığlık kadar savrulan.…

error: Content is protected !!